Μαρία Κοντομάρη: «…12 χρόνια πρόεδρος του συλλόγου Αλευχιμον θεωρώ ότι έχω αποδείξει σε όλους το ήθος μου αλλά και το γεγονός ότι η ενότητα του κινήματος ήταν πάνω από όλα!

Οδηγήθηκα σε παραίτηση, οπως ανέφερα και στη συντονιστική επειδή θεωρούσα ότι αρκετό καιρό πριν το ΔΣ του συλλόγου δεν λειτουργούσε και εγώ ως πρόεδρος δεν μπορούσα να το συντονισω.

Μεγάλο κομμάτι αυτού του προβλήματος αποτελούσαν αναρτήσεις για ενέργειες του συλλόγου που πρώτα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας και μετά ερχόταν προς ψήφιση.

Κράτησα χαμηλούς τόνους κατά την παραίτηση μου γιατί δεν ήθελα να χρησιμοποιηθεί από κάποιους και να δημιουργηθεί ένα απέραντο τσίρκο!

Παραμένω απλό μέλος του συλλόγου και του κινήματος και οι θέσεις μου παραμένουν σταθερές κατά της λειτουργίας της παράνομης χωματερής στη Λευκίμμη.

Επειδή όμως βλέπω διαφορά σχόλια και αναρτήσεις ανθρώπων που απαντούν αντί για μένα σε ερωτήσεις για την παραίτηση μου νιώθω την ανάγκη να πω τα εξής:

Δώδεκα χρόνια δεν έλειψα ούτε μια μέρα από αυτό τον αγώνα άρα είναι τουλάχιστον γελοίο κάποιος να λέει ότι κουράστηκα τώρα σε μια τόσο κρίσιμη καμπή του αγώνα.

Ψυχολογικά νιώθω μια χαρά για να συνεχίσω να αγωνίζομαι πράγμα που θα συνεχίσω να κάνω. Δεν έχω δεχτεί πιέσεις να εγκαταλείψω τον αγώνα από κανέναν.

Ίσως γιατί δεν έχω αφήσει τα περιθώρια να με πλησιάσει κανένας.

Στην περίπτωση λοιπόν που θα έπεφτε θύμα εκβιασμού και με δεδομένο ότι οι μόνες πλάτες που στηρίζομαι είναι οι δικές μου θα το δημοσιοποιουσα αμέσως!

Όσο για το αν φοβήθηκα το τελευταίο διάστημα έχω μάθει στη ζωή μου ότι φόβο δεν σου προκαλούν οι εχθροί γιατί τους βλέπεις και ενεργεις ανάλογα με τις αντοχές σου.Φόβο σου προκαλούν οι φίλοι που πίστευες ότι είναι δίπλα σου.

Παρακαλώ λοιπόν όλους να σταματήσουν να απαντούν για μένα και να σεβαστούν το γεγονός ότι προτεραιότητα μου ήταν, είναι και θα είναι η ενότητα.

Επίσης παρακαλώ τους δημοσιογράφους που τόσα χρόνια μου φέρθηκαν με σεβασμό να μην το θεωρήσουν ανακοίνωση αλλά σκέψεις ενός ανθρώπου σε προσωπικό του λογαριασμό άρα δεν χρειάζεται παραπέρα σχολιασμό.

Ο αγώνας συνεχίζεται!».