Σήμερα, που η κυβέρνηση πανηγυρίζει την δήθεν, έστω τυπική, fake έξοδο από τα μνημόνια, εμείς οι Πολίτες  βιώνουμε, σε ένα ακόμα πιο ψευδές πολιτικό περιβάλλον και χάριν σοβαρών ελλειμματικών επιλογών της κυβέρνησης, το πιο στυγνό μνημόνιο, το πιο στυγνό και το πιο βάναυσο!

Θα πρέπει πια να έχει γίνει περισσότερο από κατανοητό ότι η κοινωνική και εθνική πορεία της Ελλάδας δεν θα σταθεροποιηθεί ποτέ, όσο υπάρχει η δημοσιονομική εκκρεμότητα και κυρίως όσο επιτείνονται οι θεσμικές παρεκκλίσεις. Εκκρεμότητα με δύο όψεις: α) την όψη αυτής καθεαυτής της οικονομίας, ως πρόβλημα αποκατάστασης και ανάπτυξης, αποκατάσταση με σοβαρούς και εν δυνάμει εφικτούς διαπραγματευτικούς όρους και β) ταυτόχρονα – και περισσότερο επιτακτικά – την επιμέτρηση των  ευθυνών για τη συμφορά της πρόσφατης ιστορίας μας και για την πένθιμη τραγική Εθνική συμφορά των ημερών που διάγουμε.

Όσο τα πάντα καλύπτονται λίγο ή περισσότερο πίσω από τη σιωπή ή πίσω από την παραπλάνηση, ένα πνιγηρό κλίμα διατρέχει πολιτικές δυνάμεις και κοινωνία. Δημιουργείται μια υπονομευτική αίσθηση για την αξιοπιστία της πολιτικής και των θεσμών, αμβλύνεται η εθνική συνείδηση, υποτρέχει τη σκέψη η καχυποψία μιας γενικότερης συναλλαγής, υποστηρίζεται η μαύρη άνοδος  της ακροδεξιάς , υπάρχει  η βεβαιότητα και η φοβία ότι όσα ακόμα μπορεί να προκύψουν υπερβαίνουν την αντοχή των παρόντων πολιτικών  κυβερνητικών συσχετισμών, υπάρχει η γνώση  ότι το οικονομικό ζήτημα με διαχείριση που απαξιώνει κάθε έννοια κοινωνικής μέριμνας, αποδεικνύεται η σύγχρονη κιβωτός της Πανδώρας.

Ένας λαός, μια κοινωνία, ένα έθνος που διέρχονται μια τέτοια κρίση εμπιστοσύνης είναι καίρια τραυματισμένα, έχουν υποθηκεύσει τις δυνάμεις τους, έχουν περιστείλει τις δυνατότητές τους.

Από την άλλη μεριά, είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση δεν αναζητά καν τον προσφορότερο χρόνο ή τρόπο για να παραδώσει τη σκυτάλη της, αναζητά μόνον, με ανασχηματισμούς του Μανωλιού…  και καριέρες πέραν των ορίων της πολιτικής και ηθικής νομιμότητας ,την παράταση της ηδονής της εξουσίας, που πλέον δεν της ανήκει!

Τώρα όμως, τώρα που η χώρα πενθεί και στενάζει, κι όχι μόνο εξ αιτίας της οικονομίας της, είναι προφανές ότι βρισκόμαστε σε μια καμπή, όπου τα, τρόπος του λέγειν,  « ηθικά πλεονεκτήματα» – τα οποία , ως προσωπική άποψη, εξέλειπαν από την πρώτη ημέρα της συγκυβέρνησης με τους εθνολαϊκιστές– μετατρέπονται πια και στα πλατιά στρώματα σε τραγικά μειονεκτήματα.Στην περίοδο της «υπεύθυνης διακυβέρνησης της χώρας», οι ψευδεπίγραφες επιλογές προσλαμβάνουν αυτόματα τη μορφή πολιτικού γεγονότος, με τραγικές συνέπειες στο είδος των σχέσεων της κυβέρνησης με την κοινωνία, και μάλιστα μέρος της κοινωνίας που την στήριξε και την ψήφισε.

Εν τέλει  όταν κόμματα και κυβερνήσεις  είναι αποκομμένα από την κοινωνία, και η δημοκρατία  αφορά ένα περιορισμένο κοινωνικό τμήμα, που ως δήθεν «πρωτοπορία»  επιβάλλει τις επιλογές του στο σύνολο, τότε η δημοκρατία αποσυντίθεται!

Η δε κυβέρνηση ,ασυγχώρητη πλέον στα  πεπραγμένα της, δεν αναγνωρίζεται ως κυβέρνηση της Αριστεράς, είναι μια μεταλλαγμένη,fake Αριστερά και με έως πολύ εθνικιστικό στοιχείο να την αποτελειώνει!

Μώρου Ισμήνη

Μέλος ΚΕ Δημοκρατικής Αριστεράς

Μέλος ΚΠΕ Κινήματος Αλλαγής